Interview met Jeroen Olyslaegers en Patrick Huvenne over 50 jaar BOS+

Jeroen Olyslaeghers.jpgvrijdag 18 december 2020

De ene is schrijver, de andere bosbeheerder. Dat levert eigenzinnige visies op, maar over één ding zijn ze het laaiend eens: de verbinding tussen mens en bos is essentieel.

Jeroen Olyslaegers is gerenommeerd auteur van onder meer Wildevrouw en Wil. Patrick Huvenne is al jarenlang actief bij het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) voor het bosbeheer in de regio Brabant.  Allebei zijn ze erg begaan met bos en dragen ze BOS+ een warm hart toe. We stelden hen enkele vragen over bos. 

BOS+: Wat betekenen het bos of de bomen voor jullie? 

Jeroen Olyslaegers: "Vrijheid, verbinding en mysterie. Ik heb er als kind altijd naar gesnakt. Wanneer we met het gezin eens op wandeltocht gingen in een bos was ik altijd diep onder de indruk en vervolgens teleurgesteld omdat in Vlaanderen het bos altijd onttoverd geraakt. Ineens is er een weg, een huis of, geluiden van een weg vlakbij."

"Dat voelde in mijn kindertijd altijd aan als een deken dat van me werd afgetrokken. In mijn verbeelding moesten bossen toen eindeloos zijn en de bomen die het bos vormden hadden voor mij allemaal persoonlijkheden. Dat gevoel is voor mij nooit helemaal weg gegaan en het kwam door de ridderverhalen die ik graag lees en nog steeds waardeer." 

Patrick Huvenne: "Bomen blijven betoveren. De sfeer van een bos is met weinig te vergelijken. Het is die sfeer die mijn interesse voor bomen en bossen deed groeien, en van daar was het een kleine stap naar de studie ervan en het werk ervoor. Want de bossen, en alle andere vormen van natuur- en groengebieden, zijn natuurlijk ook mijn werkterrein. Het is een voorrecht die weinige bossen te mogen beheren die wouden worden genoemd. Toch werk ik niet zozeer ‘in’ het bos, als veeleer ‘voor’ het bos." 

Patrick Huvenne ANB.jpg

BOS+: Wat zijn jullie favoriete bosplekjes? 

Jeroen Olyslaegers: "Mijn geliefde en ik zijn getrouwd onder een eeuwenoude linde. Het is ook daar dat ik haar ten huwelijk heb gevraagd. De boom stond vlak aan het bescheiden kasteel waar we verbleven. Ik vroeg haar of ze zin had in een wandeling. We trokken onze wandelschoenen aan, zij ietwat tegen haar zin. Vervolgens, een paar meter verder, vroeg ik haar onder die boom ten huwelijk. Grote hilariteit. De eigenares had me even voordien verteld dat onder die prachtige boom mensen in vroeger tijden hun trouwgeloften hadden uitgesproken. Het stond in de sterren geschreven."

Patrick Huvenne: "Dat zijn er vele, van de scoutsdomeinen waar ik het bos bij nacht en ontij kon verkennen en zo de liefde van mijn leven tegen kwam, over het werelderfgoed in het Zoniënwoud tot de wereldberoemde zachtgeurende hyacintentapijten in het Hallerbos."

"Maar als ik toch één omgeving moet kiezen: het Geografisch Arboretum van Tervuren is een wonderlijke afwisseling tussen tientallen bossferen. Met een hip woord een soort ‘tiny forests’ die verwijzen naar bosgebieden over het hele Noordelijk halfrond. Honderden boomsoorten die me boeiende verhalen vertellen en die als eeuwelingen bewondering afdwingen voor hun impressionante verschijning."

BOS+: Linken jullie ook bepaalde kunstwerken aan bos? 

Jeroen Olyslaegers: "Ongetwijfeld is dat het verhaal 'The Man Whom the Trees Loved' van Algernon Blackwood. Blackwood publiceerde dit in 1912. Het gaat over een man die een grote aantrekkingskracht voor bomen heeft en meent dat hij ze begrijpt of dat zij hem begrijpen. Onweerstaanbaar mysterieus."

"Het wordt omschreven als een horrorverhaal, maar het is veel meer dan dat. Ik heb het onlangs volledig voorgelezen aan mijn vrouw. Op YouTube vond ik een geweldige, ontregelende soundscape gemaakt door een zekere Michael Morthwork en Richard Moult die er een volledig album aan gewijd hebben. Zeer de moeite. Het werk van Peter Verwimp onder de naam Ashtoreth is ook voor mij verbonden met wouden en steencirkels. Hij maakt repetitieve drone-achtige stukken met zijn elektrische gitaar, drones waarop hij als een sjamaan zingt. Met niets of niemand te vergelijken."

the-man-whom-the-trees-loved.jpg

Patrick Huvenne: "Het boek ‘Tot in de hemel’ van Richard Powers vertelt weergaloos over de verweven band tussen mensen en bossen. Een bosgeschiedenis die meteen de geschiedenis van een volledig continent blijkt te zijn."

"Powers vertelt een verhaal over verzonnen mensen aan de hand van de echte bosgeschiedenis van Amerika. En zo is het ook gegaan: de ‘bossen van Vlaanderen’ zijn net zo goed een spiegel gebleken van onze bevolkingsgroei, onze cultuur en onze grondhonger. Het boek met die naam is een klassieker geworden, die de wetenschap van de historische ecologie terecht onder de aandacht bracht."

Tot in de Hemel Richard Powers.jpg

BOS+: Hoe zie je de toekomst van bossen voor de komende 50 jaar in?

Jeroen Olyslaegers: "Uiteraard hoop ik op een grote inhaalbeweging waar we een grote variëteit aan bossen krijgen. Maar dat impliceert dat het bewustzijn in Vlaanderen grondig verandert, zowel op beleidsniveau als individueel."

"Bossen zijn noodzakelijk. BOS+ speelt een zeer belangrijke rol in dat bewustzijn. Het gaat niet enkel over de bossen zelf, het gaat over het aanvoelen van bossen bij iedereen aanscherpen of wakker maken."

Patrick Huvenne: "De volgende 50 jaar worden ongelofelijk belangrijk om ons bosareaal te wapenen voor de klimaatverandering, het biodiversiteitsverlies te stoppen, en wereldwijd een nieuw en duurzaam evenwicht te vinden tussen bos en mens. BOS+ staat als gespecialiseerde natuurvereniging in een unieke positie om daar zowel in Vlaanderen als in de tropen een flinke boom aan bij te dragen."

"Het belangrijkste is dan niet hoe groot de vereniging wordt of hoeveel activiteiten ze op de kalender schrijft, maar vooral hoe duidelijk BOS+ dat duurzaam evenwicht tussen bossen en mensen aan beiden krijgt uitgelegd." 

« Terug