In memoriam | Alex Verlinden

maandag 04 september 2017

Op 4 augustus kregen wij het bericht dat Alex Verlinden is overleden in Windhoek, Namibië. Wij hadden hem in lange tijd niet gezien, maar het was een totaal onverwachte, zware schok voor wie met hem heeft samengewerkt, al was dit voor sommigen al dertig jaar geleden. Namibië was al twintig jaar zijn thuisland, een onderbreking in Malawi buiten beschouwing gelaten. Alex was verbonden aan het gerenommeerde Lamont Doherty Earth Observatory van Columbia University, New York. Hij was leidend onderzoeker van een groot internationaal project over landbouw en bodemgebruik in Afrika. Hij woonde en werkte al sinds 1991 in zuidelijk Afrika, de eerste jaren in Botswana, en ontwikkelde ook kortere projecten in Tanzania en Mozambique.

In zuidelijk Afrika was hij gekend als een veelzijdig expert in technieken van ruimtelijke informatieverwerking, teledetectie en statistiek. Hij voerde verschillende projecten uit  over inventarisering van vegetatie en migraties van wild. Zo volgde hij de trek van grote zoogdieren doorheen de Kalahari, o.m. vanuit vliegtuigen die hij soms zelf bestuurde. Hij was professor aan de Polytechnische Universiteit van Namibië en heeft daarbuiten ook nog verschillende opleidingen gegeven over bosinventarisatie aan bosbeheerders van gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties. Hij heeft zich verdiept in de traditionele kennis over landbouw en vegetatiegebruik en streefde ernaar dit te combineren met nieuwe technieken en wetenschappelijke inzichten. De laatste jaren deed hij, naast wetenschappelijk onderzoek, vooral aan projectbeheer.

Voor Alex naar Afrika vertrok had hij al een bijzonder goed gevulde loopbaan afgewerkt in Vlaanderen. Heel jong al had hij als lid van de toenmalige Belgische Jeugdbond voor Natuurstudie  een indrukwekkende kennis over planten en insecten verworven. Aan de Universiteit van Gent behaalde hij het diploma landbouwkundig ingenieur in 1981. Hij volgde er de richting “ruimtelijke ordening”, nauw verwant qua cursussenpakket aan “waters en bossen”. Zijn studiegenoten herinneren zich zijn opmerkelijke verschijning, zijn kritische ingesteldheid en zijn rake, dikwijls choquerende, opmerkingen tijdens hoorcolleges. 

Aan de dienst van Professor Schalck, directeur-diensthoofd van de Laboratoria voor Plantenecologie en Houttechnologie, maakte hij een doctoraat over ecologie en beheer van moerasvegetaties. Zijn studiegebied waren de Bourgoyen-Ossemeersen te Gent. Hij verdedigde zijn doctoraat in 1985, het uiteindelijk resultaat van zeer intense fases van doelgericht en multidisciplinair veldwerk, geconcentreerde data-analyse en redactie, maar, wellicht ter compensatie, ook ontspannende reggae en Afrikaanse muziek. De warme Afrikaanse cultuur en natuur trokken hem toen al aan. Vlaams klimaat en mentaliteit konden hem bijzonder slecht gezind maken.

Hij maakte een postdoc aan de dienst van Prof. Van Miegroet en deed hiervoor opmetingen in Zoniën. Dit leverde basismateriaal voor studies in het huidige bosreservaat “Zwaenepoel”, wat tientallen jaren later heeft geleid tot erkenning van dit reservaat als Unesco werelderfgoed.

Dank zij zijn biologische kennis en wetenschappelijke expertise op vlak van ecologie en natuurbeheer werd hij geselecteerd voor het in 1986 nieuw opgerichte Instituut voor Natuurbehoud, de voorloper van het INBO. Hij deed er ecohydrologisch onderzoek in verschillende natuurreservaten in Vlaanderen.

Alex heeft een diepe indruk nagelaten bij allen die met hem hebben samengewerkt in Vlaanderen en in Afrika. Hij combineerde een indrukwekkende kennis over kleine plantjes zonder een globaal overzicht te verliezen. Hij was eerlijk en oprecht, betrouwbaar en in hart en nieren een inspirerend ecoloog. Hij heeft vele beekjes en rivieren tegenstroom opgezwommen. We zullen hem herinneren als een briljante rebel.

« Terug