Kleine boompjes, grote plannen

vrijdag 18 november 2016 17:51

Hitte en droogte tekenen de zuidelijke Sierra van Ecuador; water is hier geen banaliteit, maar een levensnoodzakelijk en kostbaar goed. Niet voor niets de inzet van één van de projecten die we hier, in de omgeving van de kleine stad Catacocha, steunen. Samen met onze partner Naturaleza y Cultura Internacional (NCI) werken we er al jaren aan een beter waterbeheer via herbebossingsprojecten, bewustmaking en natuurbescherming. Recenter kreeg het project ook een economisch luik; het lokale watercomité wordt er versterkt om de inheemse boomsoort tara (Caesalpina Spinoza) op een duurzame manier te commercialiseren. Een verslag van enkele dagen op het terrein.

Het is nog vroeg in de ochtend wanneer de jeep Catacocha verlaat. We trekken opnieuw de heuvels in, naar het gemeentereservaat dat door het watercomité en NCI beheerd wordt. Achterin zitten 3 vrijwilligers van het Cruz Roja, zeg maar ons Rode Kruis. Geëngageerde jongeren, die niet bang zijn om hun handen vuil te maken en met plezier een dag per week komen helpen in het bosbeheer. Vandaag hebben we 2 doelen; het voorbereiden van een nieuwe tara plantage, en het aannemen van een lading boompjes (frutales of fruitbomen vooral) die ons door de gemeente zullen gebracht worden. In eerste instantie krijgen deze een plaats in de vivero, de nursery waar de jonge boompjes (sommige nog nauwelijks meer dan de eerste blaadjes die komen piepen uit een bakje aarde) met liefde en vakmanschap worden verzorgd en opgekweekt. Later zullen ze dienen als beloning voor de vrijwilligers van het comité; voor de vele dagen en uren die ze spenderen tussen tussen de tara en in het reservaat. “Jornales (loonwerkers) con plantas”, lacht Lida.

De dag begint met het klaarmaken van een perceel voor de aanplant van nieuwe tara. Met bamboo en touw wordt een raster uitgezet van 4 op 4 meter, zodat elk boompje straks de nodige ruimte krijgt voor een mooie kruin. Ingenieur Carlos stuurt zijn troepen aan, en het werk vordert snel. Zo'n 200 boompjes zullen hier binnenkort hun vaste stek krijgen, geplant en verzorgd door de vrijwilligers van het Cruz Roja, de leden van het comité, of de jongeren van enkele deelnemende colegios (secundaire scholen)uit de buurt.

Tegen de middag zijn we klaar voor de levering van de gemeente, maar deze laat op zich wachten. De tijd wordt gevuld in de nursery met het verzorgen van de kleine tara boompjes. Onkruid wieden, water geven; ik geniet van het gevoel van je vingers in de aarde, en zie ook de jongeren van het Cruz Roja met een glimlach aan het werk. 


Uiteindelijk klinkt er dan toch gerommel in de verte. De vrachtwagen van de gemeente sleurt zijn zware lading de steile grindweg op. “Minga!” roept iemand, en inderdaad komt het gezelschap snel in beweging. Een minga is in Ecuador een collectief werkmoment, waarbij een groep of vaak hele gemeenschap gezamenlijk een klus (meestal op het land) uitvoert, in ruil voor eten en drinken of – in het geval van het watercomité en haar leden – in het belang van de gemeenschap. Van boven (het hoger gelegen reservaat) en beneden (het watercomité) krijgen we plots ook versterking. De 5000 (!) plantjes moeten voorzichtig uitgeladen en weggezet worden, en dat liefst vóór de belangrijke vetbalwedstrijd Ecuador – Uruguay straks begint. We maken een menselijke ketting en zo gaat ook dit werk snel vooruit. Ruim op tijd voor de aftrap kan de nursery gesloten worden en wordt er vrolijk afscheid genomen. Morgen staat er alweer een activiteit op het programma voor het comité: bestuursvergadering om 9u in de kantoren. Uitslapen dus, maar niet voor José die eerst nog een interview over het project zal geven op de lokale radiozender.

Ecuador is in rouw die avond; het nationale elftal verliest 1-2 tegen Uruguay. Maar hierboven in het reservaat, met het enthousiasme en teamwork dat we er zagen, hebben ze toch maar gewonnen.

« Terug