Nieuw onderzoek: Studenten leren beter in klaslokalen met zicht op bomen

donderdag 25 februari 2016 15:19

Wat als de buitenkant van een schoolraam even essentieel is om te leren als wat er aan de binnenkant van het gebouw is? Een fascinerend nieuw onderzoek van hogeschoolstudenten in Illinois heeft vastgesteld, dat studenten met een zicht op bomen sneller hun aandacht mogelijkheden konden herstellen en sneller hun stress konden ventileren, dan de studenten die op een parkeerplaats keken of geen ramen hadden. De onderzoekers, William Sullivan, ASLA, professor in de landschapsarchitectuur op de Universiteit van Illinois, en Dongying Li, een doctoraatsstudent daar, meldden hun bevindingen in het tijdschrift landschaps- en stedelijke planning.

Ze argumenteerden dat “de context het leren beïnvloedt. Het is bijvoorbeeld grondig gedocumenteerd dat fysieke karakteristieken van schoolomgevingen, zoals belichting, lawaai, luchtkwaliteit,  thermisch comfort, leeftijd en staat van het gebouw allemaal leren beïnvloeden.” Maar, landschappen die een school omgeven zijn lange tijd niet bekeken geweest omtrent hun impact op leren en het is tijd om te begrijpen wat groen op de campus –of het gebrek eraan- van betekenis heeft op de studenten hun prestaties. Onderzoeken tot op de dag van vandaag hadden een relatief kleine voorbeeldomvang. Terwijl die onderzoeken wijzen op de aanmoediging van verbanden of associaties tussen verbeterde studentenprestaties en toegang tot natuur op de campus, argumenteren Sullivan en Li dat tot hun studie nog geen verbanden zijn bewezen.

Kijkend naar het effect van natuuruitzichten op cognitie en stressreductie, testen ze twee theorieën: de aandachtshersteltheorie en stressreductietheorie . Volgens hun verslag, poneert de aandachtshersteltheorie dat “mensen vrijwillige controle gebruiken om afleiding te remmen en zich te blijven richten op wat ze willen, en dat dait vermogen om geconcentreerd te blijven op den duur vermoeid geraakt.” De theorie bevat ook het gegeven dat zelfs een zeer korte periode van tijd in de natuur (Circa 10 minuten) onze cognitieve capaciteit kan vernieuwen. Natuur doet dit door zijn mogelijkheid om “zachte fascinatie” te veroorzaken, dat niet al onze aandacht opeist, maar net genoeg om ons terug op te vrolijken. De stressreductietheorie kijkt naar hoe natuur psychologisch en fysiologisch herstel ondersteunt, inclusief het dalen van de bloeddruk en de niveaus van stresshormonen.

In hun studie werden één derde van de 94 studenten, gelijk in aantal mannen en vrouwen, willekeurig toegekend aan een klaslokaal met ofwel geen ramen, een raam met zicht op een dor landschap of een raam met zicht op groen. Ze werden allemaal getest door 30 minuten aan klasoefeningen. Hun stress en cognitieve staat was getest in het begin om een basislijn op te stellen, op het einde van de klasoefeningen en nogmaals na een onderbreking van 10 minuten na de activiteiten. De onderzoekers gebruikten beide standaard vragenlijsten voor stress- en aandachtsniveaus en verschillende technieken om hun fysiologische responsen te meten op stress, inclusief hartslagen, lichaamstemperaturen en huidgeleiding.

Nadat de studenten de 30 minuten aan klasoefeningen voltooid hadden, vonden de onderzoekers dat de ramen met groen uitzicht geen impact hadden op de studenten hun mogelijkheid om aandacht te behouden of op hun stressniveaus. Maar, na het einde van de onderbreking van 10 minuten na de activiteiten, ontdekten de onderzoekers dat diegene met een groen uitzicht uit hun raam hun aandacht terugstootte en ze minder gestrest waren. Deze groep testte significant beter op standaardtesten van aandacht en toonden een significant groter stressherstel dan hen die in een klaslokaal zonder een groen uitzicht zaten. De onderzoekers denken dat dit komt doordat de studenten tijdens de oefeningen te hard bezig waren om zich te focussen op het leren. Enkel wanneer de studenten met het groene uitzicht een kans hadden om even te pauzeren was hun “onvrijwillige aandacht” bezet terwijl ze uit het raam keken. Dan pas hadden ze de versterkende voordelen ervaren van de bomen.

Sullivan en Li zeggen dat ze een causale relatie vonden: “groene uitzichten zorgden voor een beter functioneren van aandacht en stressherstel.” Voorts helpt kijken naar natuur cognitie en stressherstel, maar doorheen verschillende mentale wegen. In andere woorden, de mogelijkheid van natuur om ons te helpen tot aandachtsherstel heeft niets te maken met het feit dat we gestrest zijn of niet, maar natuur helpt ons ook afzonderlijk herstellen van stress.

Wat belangrijk is voor ontwerpers, schooldirecteurs en beleidsmakers van onderwijs is dat dit alweer een nieuw beloftevol onderzoek is, dat de directe voordelen van blootstelling aan natuur voor studenten toont. De onderzoekers argumenteren dat nieuwe scholen, die meestal geplaatst zijn op de rand van landelijke en stedelijke gebieden, geplaatst moeten worden waar er veel bomen zijn. En als dit niet mogelijk is, moeten bomen en struiken toegevoegd worden. Nieuwe scholen zouden ook moeten ontworpen worden zodat ze het uitzicht op bomen en groen van binnenuit maximaliseren; en bestaande scholen moeten herontworpen worden om de connectie met natuur te verbeteren. Zoals Sullivan en Li zeggen, “architecten zouden ervoor moeten zorgen dat elk klaslokaal zicht heeft op groene plaatsen. Landschapsarchitecten zouden de locatie van klaslokalen, cafetaria en ramen in de gang in overweging moeten nemen bij het ontwerpen van een campus.”

“Deze veranderingen aan scholen zouden meer kostenefficiënt kunnen zijn dan de meeste interventies die gericht zijn op het herstellen van stress (Bv. emotionele vaardigheidsgebouwen, anger management, positieve gedragsprogramma’s). Het plaatsen van bomen en struiken op de schoolgrond is een bescheiden, goedkope interventie dat hoogstwaarschijnlijk langdurige effecten zal hebben op generaties aan studenten.” Veel scholen moedigen studenten van een milieugroep aan om zich bezig te houden met vrijwilligerswerk. Waarom zouden we deze studenten niet kunnen inschakelen in de vergroening van hun eigen campussen en hen de waarde van natuur aanleren tegelijkertijd?

Zoals bij elk onderzoek rond de gezondheidsvoordelen van natuur met een kleine steekproefomvang als deze, zijn er problemen om deze kwesties in actie om te zetten. Sullivan en Li erkennen dit: “een beperking is dat we niet konden rekening houden met de studenten hun interacties, fysieke activiteiten en hun meegesleepte ervaringen op de schoolgrond tijdens de pauze, of hun blootstelling aan groene omgevingen tijdens de lessen lichamelijke opvoeding of na school. Dit beperkt de ecologische deugdelijkheid van de bevindingen.”

Er is nood aan een grootschalig, langdurig en door de overheden gefinancierd onderzoek, dat kijkt naar de voordelen van natuur doorheen alle kritische kwesties. Maar tot dit gebeurt, is er toch alweer een nieuw onderzoek dat de positieve effecten van natuur op cognitie en stressherstel aantoont, deze keer in een onderwijsomgeving.

Bron: The Dirt

« Terug