Het sprookje van de Directeur en van de Bazin van Alle Bossen

zondag 21 februari 2016 16:43

Er was eens een Directeur. Je kon hem herkennen aan zijn grote nette donkere pak met witte streepjes, en aan zijn blinkende stoute schoenen. De Directeur had heel veel centjes. En overal in het land reden er rode vrachtwagentjes van hem rond. En hij had een grote loods, van wel 60 voetbalvelden groot. En op heel veel andere plaatsen in het land had hij ook grote loodsen.

Maar dat vond de Directeur niet genoeg. Hij wou nog veel meer centjes. En nog meer rode vrachtwagentjes. En nog een nieuwe loods, van wel 15 voetbalvelden groot.

En dus besloot hij dat de enige plek waar hij die nieuwe loods kon bouwen het mooie bos was. Dat groeide net naast zijn andere loods van 60 voetbalvelden. De Directeur was natuurlijk een beetje in de war. Hij bedoelde namelijk niet dat dat “de enige plek” was waar hij kon bouwen, maar wel “de goedkoopste plek”. Wat moest de Directeur lachen toen hij zijn verstrooidheid inzag. Want hij wist natuurlijk ook wel dat er vlakbij in de buurt nog heel veel gronden vrij waren om loodsen op te bouwen. Maar die gronden vond de Directeur niet zo leuk.  

Stiekem wist de Directeur ook dat zijn hele plannetje eigenlijk niet mocht, dat mooie bos platgooien om er zijn loods op te bouwen. Het bos was namelijk niet van hem. Het was een bos van alle mensen van het land. Dat vond hij wel heel vervelend.

En er was nog een probleempje. Want had hij niet enkele jaren geleden, samen met de grote Bazin van Alle Bossen van het hele land, plechtig beloofd om net dát bos waar hij nu zijn nieuwe loods wilde bouwen, niet om te hakken? Meer nog, ze hadden samen zelfs beloofd om er extra bomen te planten, zodat het nog een veel mooier bos zou worden dan het al was. (Dat van die boompjes planten waren ze dan later wel vergeten. Hij speelde ook veel liever met zijn vrachtwagentjes dan met die stomme bomen bezig te zijn.)

Vervelend, vervelend, vervelend. De Directeur dacht diep na, en hij ijsbeerde urenlang rond in zijn grote kantoor, en hij riep al zijn onderdirecteuren bijeen om samen voor hem ook heel diep na te denken in de lederen zetels van de grote vergaderzaal op de bovenverdieping van het bedrijf.

En toen bedacht hij ineens iets! Misschien was de Bazin van Alle Bossen wel nog vergeetachtiger dan hem? Misschien zou zij die belofte van een paar jaar geleden om dat bos te sparen ook wel vergeten zijn? En als hij haar nu eens beloofde dat er met die loods heel veel nieuwe jobs zouden komen? Hij wist namelijk dat ze heel erg hield van dat geluid: “jobs jobs jobs”. Het klonk een beetje als een bijl die in een boom slaat: “chop chop chop”. Misschien was dat het wel? Misschien zou ze ook wel vergeten zijn dat hij dat trucje een paar jaar geleden op een andere plek ook al eens had toegepast, en dat hij toen zijn belofte ook niet had gehouden? En het zou haar misschien ook niet opvallen dat het eigenlijk helemaal geen nieuwe jobs waren, maar eigenlijk gewoon jobs van mensen die elders, vandaag al dat werk deden? En misschien zou zij het wel geloven als hij haar vertelde dat al die plekken waar hij zijn nieuwe loods ook eigenlijk net zo goed kon bouwen, niet zo geschikt waren. Want de Directeur wilde écht wel heel graag zijn nieuwe loods in dat mooie bos bouwen. Dan vond hij veel plezanter zo. En bomen vond hij toch maar stom.

Dus trok de Directeur de allerstoutste schoenen aan die hij in zijn kast had staan. Hij ging op bezoek bij de Bazin van Alle Bossen. Tot zijn grote verbazing zei die meteen ja op al zijn plannen. Wat was de Directeur blij. Hij vond het wel een beetje raar van de Bazin van Alle Bossen, want eigenlijk moest die toch vóór de bossen zijn, en niet ertegen. Hij had verwacht dat die wat meer tegengas zou gegeven hebben. Maar goed, daar ging hij zich nu ook weer niet al te grondig in verdiepen natuurlijk. Fluitend reed de Directeur terug naar huis.

Maar toen gebeurde er iets heel raars: heel veel mensen werden heel boos op de Directeur en nog veel meer op de Bazin van Alle Bossen. Ze zeiden dat belofte schuld maakte. En ze schreven dat dat bos beschermd was en dat het bos moest blijven. En ze riepen dat die loods best ook op een andere plaats kon gebouwd worden. En toen kwamen er ook mensen die heel goed de wet kenden, en die zeiden dat de Bazin van Alle Bossen haar eigen regels niet volgde. En nog andere mensen kwamen op de televisie uitleggen waarom het een slecht plan was om zo maar zo een mooi bos dat van alle mensen was en waar heel veel zeldzame dieren in woonden, kapot te maken. Er waren al zo weinig bossen in het land. En heel veel andere directeuren waren ook heel boos op de Directeur en op de Bazin van Alle Bossen. Ze zeiden dat de Directeur hen allemaal een slechte naam bezorgde. En dat ook directeuren zorg moesten dragen voor hun omgeving. En er waren ook veel mensen die vonden dat de Bazin van Alle Bossen niet langer de Bazin van Alle Bossen mocht zijn.  

Maar de Bazin van Alle Bossen was heel koppig. Als zij iets beslist had, dan was dat beslist. En ook als bijna iedereen zei dat het een foute beslissing was, dan nog wilde ze niet terugkrabbelen. Want toegeven dat je je vergist hebt, dat vond de Bazin van Alle Bossen niet stoer. Zelfs toen haar eigen medewerkers haar influisterden dat ze inging tegen haar eigen wetten, dan nog wilde ze van geen wijken weten. “Flinke Bazinnen van Alle Bossen blijven bij hun beslissingen”, blafte ze haar medewerkers toe. En ze huurde voor veel geld nog een paar mensen met veel diploma’s in om de bezwaren van haar eigen medewerkers van tafel te helpen vegen.

En uiteindelijk zei de bazin van alle bossen dus echt ja aan de Directeur: hij mocht zijn nieuwe loods bouwen op de plek waar nu het mooie bos nog stond. Dat mooie bos waarvan ze dus beiden hadden beloofd het niet te zullen kappen.

Bijna alle mensen waren heel droevig hierover. Maar hun droefheid was nog niets vergeleken met hun verontwaardiging. Behalve de Directeur natuurlijk, die was wel heel blij. Toen hem gezegd werd dat hij zijn belofte om het bos niet te kappen aan het breken was, zei hij snel dat hij alleen maar beloofd had om het bos niet te kappen om er een loods met koekjes in te bouwen. Maar nu zou het een loods met pilletjes worden, en daarover had hij niets beloofd. Om al die boze mensen wat te sussen voegde hij er snel aan toe dat hij het voordien misschien inderdaad niet zo goed had uitgelegd. Maar dat nu alles anders zou zijn. En dat hij deze keer zijn beloftes zéker zou nakomen. En dat alle mensen die boos waren, bij hem op bezoek mochten komen. Dan zou hij hen uitleggen waarom het toch eigenlijk niet zo erg was dat dat bos gekapt werd. En hij zou hen ook uitleggen wat hij verder allemaal nog zou doen om het goed te maken.

De Directeur was echter alweer een beetje vergeetachtig: nog maar kort daarvoor had hij immers alweer een brief aan de burgemeester van een andere stad geschreven over alweer een ander héél mooi bos dat hij heel graag wilde kappen. Niemand geloofde de beloftes van de Directeur.

En wat heel vervelend was voor hem en voor de bazin van alle bossen, was dat het sprookje hier niet stopt. Integendeel, dit sprookje begint pas. Want heel veel mensen waren veel te boos over deze domme beslissing. En ze legden er zich niet bij neer. Ze zeiden dat de wet de wet was, en dat die ook gold voor directeuren en nog meer voor grote bazinnen van alle bossen, en dat ook zij die moesten respecteren. Ze zeiden dat belofte schuld maakte. Ze zeiden dat onze bossen beter verdienden. Ze zeiden dat Bazinnen van Alle Bossen moeten werken vóór het bos, en niet ertegen.

Heel veel van die mensen gingen hun verhaal vertellen bij een aantal heel wijze dames en heren. Heel belangrijke wijze dames en heren. Niet alleen kenden die de wetten van het land héél goed, maar bovendien mochten die optreden als iemand iets probeerde te doen dat tegen die wetten was. Al die wijze mensen samen heetten ‘de Raad van State’, en als die iets beslisten, dan moesten zelfs de Directeur en de bazin van alle bossen gehoorzamen.

Dat hoofdstuk van het sprookje begint morgen.

Help jij ons een happy ending schrijven? Schrijf je dan hier in. We houden je op de hoogte. Want BOS+ legt zich hier niet bij neer. Het bos verdient beter dan dit. 

« Terug