Op bezoek in Buenos Aires

donderdag 24 december 2015 10:42

Begin november ben ik op bezoek in Nuevo Loreto en Buenos Aires, twee idyllische dorpen omringd door water en bos. Ik wil graag beter zicht krijgen op de lopende activiteiten die BOS+ er, met middelen van GRACO, in de Shipibo Konibo gemeenschappen in de Peruaanse Amazone opzet rond duurzaam bosbeheer.

Ik meer aan in Buenos Aires met de boot van partnerorganisatie AIDER en maak er kennis met Nemesio en Wilma, zoon en moeder, twee bewoners van Buenos Aires, twee heel gewone maar tegelijk bijzondere mensen, met een hart voor bos en voor elkaar.

Nemesio, een ondernemer met zin om te werken en te leren

"Ik ben 28 jaar, getrouwd met Liz en heb een dochtertje van 4 jaar. Liz is nu zwanger van ons tweede kindje. Ik ben geboren in Buenos Aires; ik heb heel mijn leven bij dit prachtig meer Imiria, aan de rand van het bos geleefd. We leven vooral van de vis uit het meer en de producten uit het bos. We telen ook nog maniok, maïs, suikerriet en ananas voor eigen consumptie. Sinds enkele jaren hebben we ook enkele kippen en een varken omdat er minder wild te jagen is in het bos.

Ik heb mijn lagere school hier in het dorp gelopen. Voor het secundair onderwijs ging ik naar Caimito, een dorp in de buurt; daar ben ik tot 2007 naar school gegaan.
Ik ben vanaf 6 uur 's ochtends op het meer aan het vissen. Mijn vrouw bereidt de vis als ik terugkom. We ontbijten en gaan dan met de kano naar ons veld, en werken daar samen tot ongeveer 16 uur in de namiddag. In de late namiddag of in het weekend sporten we graag in het dorp; we spelen dan voetbal of volleybal.

Sinds de opstart van het bosbouw-comité in Buenos Aires neem ik actief deel. Ik werk graag. En voor onze zoon en binnenkort 2 kinderen hebben we inkomsten nodig. Ik zou graag wat sparen om ons huis wat te verbeteren en wat verder in te richten, met tafel, stoelen,...

De klimaatverandering maakt het ons niet makkelijk. De regenperiodes zijn veel langer zodat wij lange tijd niet kunnen werken in ons bos. Bovendien zijn de regens zo onvoorspelbaar. Gezien onze ligging hier aan het meer, in het Amazonebekken, leven wij mee met het ritme van de regens, want het waterpeil van de rivier maakt dat we al dan niet met onze kano's in het bos kunnen geraken, of we hout kunnen transporteren, ..."

Doña Wilma, een wijze vrouw en goede moeder

"Ik ben Wilma; ik ben 51 jaar en ben in Buenos Aires geboren en getogen. Ik ben getrouwd met Rodolfo, hij is afkomstig van een naburige gemeenschap. We hebben zeven kinderen; daarvan leven er zes nog hier in het dorp. Eén dochter woont en werkt in Lima; zij tracht er ons artisanaat te verkopen. In Buenos Aires wonen 12 gezinnen, verwanten van twee families. Onze kinderen zijn allemaal betrokken bij het duurzaam bosbeheer van ons gemeeenschapsbos. Ook de meisjes; zij helpen mee met koken als ze allemaal samen kamperen nabij het bos.

Er is wel veel veranderd met én in onze bossen. Vroeger zagen we af en toe handelaars komen die een boom op stam wilden hebben. Ze gaven ons enkele Soles ofwel ruilden ze het hout voor kleren of andere waren. Toen ik kind was waren hier grote houtkapbedrijven aan het werk; zij kwamen met zware machines. Nu trachten we als gemeenschap ons bos zelf te beheren en eigen inkomsten te verwerven. Gelukkig hebben we nu een groep van mensen van de gemeenschap, die aan bosbouw willen doen, én die opgeleid en begeleid wordt zodat de houtkap slechts een beperkte impact heeft op ons bos.

Het bos is voor ons nog altijd heel belangrijk. Voor onze juwelen en artisanaat gaan we vaak op zoek naar geschikte zaden. Ik stel vast dat de fauna zich geleidelijk aan herstelt nu we het beheer van ons bos in eigen handen hebben. We jagen zelf minder en voeren controles uit, zodat er ook niet door indringers gejaagd wordt. Dat willen we zelf en dat zijn ook de normen van het FSC-bosbeheer, waaraan we binnen de gemeenschapsbossen van Buenos Aires aan voldoen. Sinds dat de regio van ons Imiria-meer hier erkend is als natuurreservaat zijn de regels van de visserij ook strenger geworden. Gelukkig maar. Dat voelen we ook; we zien weer meer soorten en grotere vissen. Een ander waardevol product uit het bos is de latex van de Copal boom; die gebruiken we om als insectenwerend middel. Natuurlijk mogen we de natuurlijke materialen voor onze huizen niet vergeten; het hout van de Espintana boom voor de stevige constructie van onze huizen en de palmbladeren van de Shebon voor het dak.

Vroeger heb ik nog stoffen geweven, mijn dochters daarentegen doen en kunnen dat niet meer. Nu kopen we stof uit de stad; stoffen zelf kleuren is ook eerder iets zeldzaams geworden. Ik leer wel nog aan mijn kinderen hoe ze verschillende planten kunnen gebruiken voor ziekten en kwalen.

Ik zou het zo fijn vinden als je meer op bezoek zou komen naar onze en andere afgelegen gemeenschappen, en dat je ons blijft ondersteunen. Ik hoop dat mijn zonen en dochters kunnen werken in en leven van het bos. Ik zou zo blij zijn als wij vrouwen hulp krijgen met ons artisanaat. Ik zou zo graag aan mijn kinderen en kleinkinderen willen meegeven dat ze respectvol omgaan met de dieren en dat ze de natuur naar waarde schatten."

Door: Coördinator tropen Hilke Evenepoel

« Terug