Schimmels ontdekt in regenwoud die in staat zijn om plastiek te eten

woensdag 20 mei 2015 14:42

Een van de grootste problemen op aarde, plastiekvervuiling, zou binnenkort aangepakt kunnen worden als studenten aan de Universiteit van Yale in staat zijn om een recent ontdekte plastiek-etende schimmel, te kweken op grote schaal.

Een van de grootste problemen op aarde, plastiekvervuiling, zou binnenkort aangepakt kunnen worden als studenten aan de Universiteit van Yale in staat zijn om een recent ontdekte plastiek-etende schimmel, te kweken op grote schaal.

Plastiekvervuiling, geïllustreerd door een gigantisch drijvend afvaleiland in de Stille Oceaan ter grootte van Texas, is zeer schadelijk voor het ecosysteem van de wereld, omdat het extreem traag afbreekt. Volgens 'the National Center for Biotechnology Information', breekt plastiek in feite niet biologisch af.

"Plastiek breekt biologisch niet af, echter, door UV straling kan plastiek wel afbreken en fragmenteren in kleine deeltjes genaamd microplastiek."

Hierdoor komt de mens voor een uitdaging te staan waar vlug een antwoord op gevonden moet worden, aangezien veel van ons plastieken vuilnis in de oceaan belandt en daar afbreekt tot giftig microplastiek, waar het opgaat in het zeeleven. Dit is niet enkel gevaarlijk voor het zeeleven, maar ook voor de mens aangezien wij uiteindelijk de vis eten die we vergiftigen met ons afval.
Veel verenigingen en organisaties zijn al opgericht om het, op de stranden aangespoelde, plastiek op te kuisen. Dit aangespoelde plastiek is echter maar een fractie van wat er zich in de oceanen bevindt. De planeet heeft een groeiende verslaving aan goedkoop en industrieel plastiek die elk jaar blijft groeien zonder einde in zicht.

Dat is waarom de ontdekking van plastiek-etende schimmels zo opwindend is volgens Inhabitat.

Op een expeditie naar het regenwoud van Ecuador, ontdekten Yale studenten van de afdeling Moleculaire Biofysica en Biochemie een voorheen onbekende schimmel die een gezonde eetlust heeft voor polyurethaan. De schimmel is de eerste waarvan bekend is dat het alleen op basis van polyurethaan kan overleven. Bovendien kan het dit in een anaerobe (zuurstofloze) omgeving, wat suggereert dat het kan worden gebruikt onder stortplaatsen.

De ontdekking werd gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Applied and Environmental Microbiology. Onderzoekers waren ook in staat om het enzym dat verantwoordelijk is voor de ontbinding van plastiek te isoleren.

Het is niet helemaal duidelijk hoe deze schimmel geïmplementeerd zal worden in de bioremediatie maar men kan zich grote drijvende plastieken eilanden voorstellen die bedekt zullen zijn met schimmels die de hele vuilnishoop verteren. Nadien zullen deze schimmels dan in de zee zinken.

Het is even belangrijk om onszelf minder afhankelijk te maken van op aardolie gebaseerd plastiek aangezien dat veel middelen vraagt om te fabriceren en vervuiling niet zal eindigen door vuilnis op te ruimen. Veel andere duurzame opties zijn beschikbaar die in plaats daarvan kunnen gebruikt worden, zoals plastiek op basis van hennep of andere plantaardige plastiek.

Op dit moment loopt er een BOS+ project over de impact van olieontginning in het Amazonegebied. Dimitri Verhulst schreef speciaal voor dit project een theatertekst die in de loop van het schooljaar 2015-16 te zien zal zijn in heel Vlaanderen. Hier vind je meer info.

« Terug